ගතවන ජීවිත මොහොතක ඇති කතාන්දරමය ස්වභාවය දැක ගැනීමට එය භාෂාමය තලයකට ගෙන ආ යුතුමය. එහි ලා කෙටිකතාව දක්වන්නේ විශේෂ සාමර්ථ්‍යයකි. සමිත බී. අටුව බන්දෑල තම කතා කීමේදී කවියේ හිමිකාරීත්වයට විශේෂ වශයෙන් නතු ‘රූපකය’ කෙටිකතාව වෙනුවෙන් වැඩි වශයෙන් භාවිතයට කැඳවයි. සමකාලීන මනිස් ජීවිතයේ ඇති විගලිත ස්වභාවය උකාත්මකට නිරූපණය වන මෙම කතාවල වැදගත්ම කලය වන්නේ එම රූපකාත්මක භාෂාවයි. කියවීම කමැති භාව – බුද්ධි ක්‍රියාකාරකමට කට අරුත් එකතු කරමින් මෙම කතා පෙළ දිගහැරෙයි.