මම ප්රේමය අකාලික බව ඇදහුයෙමි-අතීතයේ එක් දිනයක මගේ දෙනෙත් අභියසදි ඇයව දුටුවෙමි. එදා පටන් කංකාරයේ කෑම දිනකම ඇය මා සතු විය. මගේ අසලම රැදුණි -කේතුමතියේදී මා ද්වාරීව සොයා වෙහෙසුණි.. සිතා සිටි ලෙස ඇයව මා කේතුමනියේදී නොදුටුවෙන් හින සසලවුණි. සෑම අස්සන් මුල්ලක් නෑරම සෙව්වෙමි – ඇය නැතිය. ධ්යානයෙන් ධ්යානයට වඩා අවසානයේ ඇය සිටිනා ඉසව්ව සොයා ගන්නෙමි – ඇයට සක්මි ලියමින් ඇය ගැනම සෙව්වෙමි.
මගේ නිර්මානාගේ ආත්මයේ ඉතිරි කොටස මා අසලම සුරැකිව තබා ගන්නෙමි – ඇයට ත්වය දෙනු වස් ද්වාරිට සියල්ල පහදනු වස් මම බොහෝ වෙහෙසුනෙමි. අවසානයේ සියල්ල නිශ්රිය විය
