කලකිරුණු හිතකින් මම මනසින් තව තව මාවත් දිගේ ඔහේ ඇවිදගෙන ගියා. කිසිම පොතක අංශු මාත්‍රයකින්වත් සඳහනක් නැති චරිත දස දහස් ගණනාවක් මම පසු කළා – පාරවල් කෙළවර අරමුණක් නැතුව හිටගෙන හිටපු මගී කාන්තාවො, ඇඟිලි වල හිරවුණු මුදු කරකව කරකවා කල්පනා කර කර හිටපු නෝනාවරු, චතුරව වචන හසුරවමින් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදුණ යෙහෙළියෝ, මල් විකුණපු, ගිනි පෙට්ටි විකුණපු සිහින් සිරුරැති වෙළෙන්දියෝ, ඉර එළිය වගේ දීප්තිමත්, පිරිසිදු වලාකුළු වගේ පිරිපුන් මුහුණු වලින් සැරසිලා හිටපු උදෙ ගිමත් තරුණ ගැහැනු ළමයි…
මේ හැම දෙනා ගැනම ඔයා ලියන්න ඔනේ!
