සමහර මිනිස්සු අපිත්තෙක්ක ඉන්න වෙලාවට ඒ තරම්ම වැදගත්කමක් පේන්නෙ නෑ. ඉන්න පුලුවන් කාලයක් අපිත්තෙක්කම ඉදල ඒ මිනිස්සු යන්න ගියාම මේ මුළු ලෝකෙම හිස්වෙලා වගේ අපිට දැනෙන්න ගන්නවා ! එතකොට තමයි අපි දන්නෙ ඒ මිනිස්සු අපිත්තෙක්ක නැහැයි කියල. ඒ දේවල් නිසා අපේ හිත් අසස්සේ ඉතුරුවෙන දුක නැතිවෙන්න සමහර විට අපිත් මේ ලෝකෙ නැතිවෙන්නම ඕන. මට ඒ වෙලාවෙ කාටත් ඇහෙන්න කෑ ගහල අඬන්න ඕන උනා:
සමුගැනීමක් අපේ හිත රිද්දනවනම්, අපි තේරුම් ගන්නෝන දේ තමයි. අපි ඒ හමුවීම එකක්ක ගෙවපු කාලය ලස්සනට ගෙවිල ගිහින්ය කියනෙක!
“මයුරාධි. අපි ආයෙම වතාවක් මුණගැහෙන්නෝන ! ”
” අයි ලව් අස්!”
